Renée Smith

Hai, ik ben Renée Smith. Ik woon in de Randstad met mijn lief, de poezen Gijs en Humphrey, en met onze twee galga’s Roña en Suqui. 

Dieren zijn altijd in mijn leven m’n grote liefde geweest. Honden, poezen, vaak gezellig samenlevend met elkaar. 

Het was echter pas na onze verhuizing naar Oegstgeest dat ik – puur bij toeval – iets te weten kwam over die prachtige, bijzondere, leuke, luie, intens liefhebbende maar vreselijk mishandelde hondensoort Galgo’s. Een poster bij de lift in de lokale opslag, met een intense blik en de tekst: ‘Galgo eyes ~ in hun ogen vindt men hun ziel’ en ‘Adoptie redt levens’. Prachtige, treurige ogen achter tralies. Diezelfde zomer hoorde ik via de handtekeningactie van World Animal Protection over het afgrijselijke lot van galgo’s en zag daar voor het eerst foto’s van. Op dat moment hadden we een Spaans zwerfstertje maar besloten dat als zij er niet meer zou zijn, we misschien wel zo’n zachtaardig en prachtig dier een fijn nieuw leven zouden kunnen geven. 

En zo ging het. Na het verdrietige afscheid van ons Spaanse hondje, kwam Roña (Ronda), 4 jaar oud, bij ons. Ingrid Holterman van GINN was onze adoptieconsulente en zij stond ons met raad en daad terzijde. Zo fijn was het met ons lieve meisje, dat nog zo open de wereld tegemoet treedt ondanks de littekens die getuigen van de hel waarin zij geleefd heeft, dat de stap naar een tweede eigenlijk maar een kleintje was. Suqui (Shiva), een prachtige oude dame die alle 10 jaar van haar leven heeft moeten jagen en daarna afgedankt werd, kwam bij ons wonen. We zagen vooral bij Suqui hoe ze haar vertrouwen stapje voor stapje herwon en zichzelf durfde te geven. Wat een steun heeft ze van haar jongere hondenvriendinnetje! Van een verlegen dame is ze een blije spring in het veld geworden – en dat op haar leeftijd! 

Het ongelofelijke verhaal van de galgo Lauren (Yo soy Lauren heet zijn pagina op FaceBook) heeft me erg aangegrepen. Eens in de zoveel tijd wordt ‘een heel erg geval’ een soort mascotte voor alle leed en hoe het dan toch nog goed kan komen. Lauren, voor dood achtergelaten, gevonden en gered, maandenlang verzorgd, is uiteindelijk geadopteerd door een vrouwelijke dierenarts in Italië. Zij doet veel om geld in te zamelen voor de shelter waar hij verzorgd is, Fundación Benjamín Mehnert, zo ook de verkoop van t-shirts met ‘Yo soy Lauren’ die van overal vandaan op foto ingestuurd werden met mens en diens hond(en). Lauren schrijft zijn eigen stukjes op zijn facebook pagina met veel humor en liefde (met wat hulp van zijn ‘umana’ natuurlijk!) 

Toen Ingrid me vroeg of ik er voor voelde om adoptieconsulente voor Zuid-Holland te worden, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Op die manier kan ik m’n tijd en energie inzetten voor de hondjes die nog in Spanje wachten op een tweede leven. En ik geniet van de vaak leuke, hartverwarmende gesprekken met de nieuwe mensen die ik leer kennen als consulente. 

Sinds ongeveer een jaar ben ik ook contactpersoon tussen GINN en een van haar shelters in Spanje, het bijzondere 112 Carlota Galgos waar Charlotte del Rio met haar gezin galgo’s opvangt en hen met liefde, warmte, therapie en haar belofte-voor-altijd helpt om weer in zichzelf en in het leven te gaan geloven. Ik ben zeer onder de indruk van haar werkwijze die ik bij mijn bezoek ter plekke zelf heb kunnen zien. Wanneer er iemand in Nederland of België belangstelling heeft voor een galgo van 112CG, dan ben ik daar ook de adoptie consulente voor.

Fijn om een piepklein schakeltje te kunnen zijn tussen mensen die hun hart en huis willen openstellen, en een lieve langneus voor wie de wereld toch nog een veilige en liefdevolle plek wordt.

 

M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S