Anouk Brozius

Mijn naam is Anouk Brozius en ik woon in het altijd zonnige Zeeland.

Ik ben voor het eerst in aanraking met windhonden gekomen toen mijn moeder verliefd werd op een kruising Whippet in het asiel in Utrecht. Wat een geweldige hond was zij en wat een super karakter. Iedere dag gingen we een flink stuk wandelen en thuis lagen we heerlijk op de bank te luieren.

Toen ik op mijzelf woonde, en op zoek was naar een tweede hond, kwam ik Steve tegen in het asiel in Geleen. Steve was een echte Greyhound, had staar en werd op 8 jaar geschat. Dat moest hem worden, aangezien mijn andere hondje ook al op leeftijd was. Steve was de meest ideale hond die er bestond. Rustig, stabiel, buiten energiek (voor een oudere hond), hield van knuffelen, kon prima met andere honden en katten (zelfs een konijn!). Zijn lach toen ik hem voor het eerst los liet zal ik nooit vergeten, zijn blijdschap spatte echt van zijn gezicht af!

Vanaf het moment dat Lady (de Beagle) er niet meer was ben ik weer gaan kijken of er windhonden in het asiel zaten en zo ben ik ook op de site van GINN terecht gekomen. Ik wist helemaal niet van die wantoestanden in Spanje af totdat ik dit op hun website las. Als je vervolgens alle gezichtjes van de honden ziet die beschikbaar zijn voor adoptie, kijk je toch wel heel anders naar deze lieve langsnuitjes.

In 2013 kwam op Facebook de oproep voorbij dat er een (wind)hondje zoek was in Vlissingen, er werden mensen gezocht om mee te helpen zoeken. Dit was mijn kans om dan eindelijk iets te kunnen doen. Deze zoektocht was voor mij een eyeopener, zoveel mensen die zo begaan zijn met dit hondje/deze honden, daar wilde ik onderdeel van uitmaken. Rond oktober 2013 heb ik contact gezocht met GINN om te vragen of ik misschien adoptieconsulente voor Zeeland kon worden. Na een aantal gesprekken mocht ik mij dan officieel regioconsulent noemen.

In februari 2014 ben ik ook een week bij Scooby gaan helpen. 3 Maanden zwanger, vies en koud weer, in mijn uppie naar Spanje. Wat een avontuur. Ik vond het stiekem doodeng, maar ik had het er voor over. Wat een ervaring was dat! Zoveel honden, zoveel liefde, zoveel poep! (Ik heb een week lang poep staan scheppen.) Ik vond het vreselijk om weer weg te gaan.

Eenmaal terug in Nederland kon ik mijn avontuur niet goed afsluiten, er ontbrak nog iets… Na veel gesprekken met mijn partner mocht er dan toch weer een hond bijkomen. Django, een zwarte reu. In april 2014 is hij aangekomen in Nederland. Dat was even schrikken, want hij was wat banger dan we hadden verwacht. Gelukkig had hij Steve in huis, zijn steun en toeverlaat (en perfecte voorbeeld). Django is van een hele onzekere/bange hond getransformeerd in een ontspannen hond die zich graag door iedereen laat aanhalen. Zijn prachtige zwarte hoofd begint nu een nog mooier grijs masker te krijgen.

Helaas hebben we Steve eind januari 2015 in moeten laten slapen. Met ruim 14 jaar was hij echt op. Waar wij al bang voor waren werd werkelijkheid, Django kon niet zonder zijn maat. Overdag ging het goed, maar ’s nachts zette hij het op een hartverscheurend huilen. Binnen een week is er dus besloten dat er weer een hond bij moest komen, dit werd Sophie. Sophie heeft een compleet ander karakter, pittig maar ook onzeker. Als Sophie gaat rennen is het echt indrukwekkend, ze heeft een soort turbostandje. Pas met de komst van Sophie werd voor mij duidelijk hoe fijn het voor deze honden is om een maatje te hebben. In huis de geruststelling van elkaars aanwezigheid, buiten gewaagd aan elkaar qua snelheid en spel. Het is telkens weer een genot om ze met elkaar te zien rennen.

In februari 2019 hebben wij Nora(2) in opvang gekregen, een ervaring die ik toch ook wel eens wilde meemaken. Nora is weer een compleet andere hond. Jong dus energiek, pittig, speels, vocaal. Met andere woorden… ze is wat meer aanwezig. Qua (lichamelijke) verzorging was zij er het slechtste aan toe, ondergewicht en slechte vacht, maar haar rugzakje is duidelijk zo goed als leeg.

Na ieder jachtseizoen in Spanje wordt er weer pijnlijk duidelijk dat ons werk (en dat van vele andere vrijwilligers) nog steeds hard nodig is. Als regioconsulente hoop ik op mijn manier een steentje bij te kunnen dragen. Hoewel het plaatsen van een hondje het leukste is van deze functie, vind ik mijn uitdaging vooral in het voorlichten van de adoptant. Want een hond in huis nemen is niet niks, en zeker een hond met een rugzakje niet.

 

 

M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S