Anouk Brozius

Ook voor mij wordt het tijd om mij eens even voor te stellen:

Mijn naam is Anouk Brozius, ik ben op dit moment 30 jaar en ik woon in het altijd zonnige Zeeland.

Ik ben voor het eerst in aanraking met windhonden gekomen toen mijn moeder verliefd werd op een kruising Whippet in het asiel in Utrecht. Mijn liefde voor haar (Kilat) was enorm. Wat een geweldige hond was zij en wat een super karakter. Iedere dag gingen we een flink stuk wandelen en thuis lagen we heerlijk op de bank of op bed te luieren.

Toen ik op mijzelf woonde en op zoek was naar een tweede hond (ik had al een Beagle X, Lady) kwam ik Steve tegen in het asiel in Geleen (via de website). Steve was een echte Greyhound, had staar en werd op 8 jaar geschat. Dat moest hem worden. Helaas was hij op dat moment al gereserveerd. Meerdere dagen heb ik gebeld of er al meer bekend was, maar de desbetreffende mensen hadden nog niets laten weten. Op een vrijdag kreeg ik dan het goede nieuws dat ik mocht komen, die zaterdag zat ik in mijn Twingo op weg van Middelburg naar Geleen.

Bij aankomst in Geleen was het wel even schrikken, Steve was groot! Echt heel erg groot! De grappen die ik van te voren had gehoord (of ik geen aanhanger mee moest nemen) leken opeens serieus goede tips… Voordat hij zijn chip kreeg zijn we toch maar even gaan kijken of hij op de achterbank zou passen, dat ging net. Wat een opluchting! Steve kon met mij mee.

Steve was de meest ideale hond die er bestond. Rustig, stabiel, buiten energiek (voor een oudere hond), hield van knuffelen, kon prima met andere honden en katten (zelfs een konijn!). Omdat zijn zicht steeds slechter werd volgde hij mij keurig en kon hij, ondanks zijn slechte zicht, altijd los. Op open vlaktes ging hij zelfs nog even rennen. Zijn lach toen ik hem voor het eerst los liet zal ik nooit vergeten, zijn blijdschap spatte echt van zijn gezicht af!

Vanaf het moment dat Lady (de Beagle) er niet meer was ben ik gaan weer gaan kijken of er windhonden in het asiel zaten en zo ben ik ook op de site van GINN terecht gekomen.

Ik wist helemaal niet van die wantoestanden in Spanje af totdat ik dit op hun website las. Als je vervolgens alle gezichtjes van de honden ziet die beschikbaar zijn voor adoptie, kijk je toch wel heel anders naar deze lieve langsnuitjes. Helaas was mijn partner niet te porren voor een tweede hond, maar ik bleef wel kijken.

Ruim twee jaar terug kwam op Facebook de oproep voorbij dat er een (wind)hondje zoek was in Vlissingen, er werden mensen gezocht om mee te helpen zoeken. Dit was mijn kans om dan eindelijk iets te kunnen doen.

Deze zoektocht was voor mij een eyeopener, zoveel mensen die zo begaan zijn met dit hondje/deze honden, daar wilde ik onderdeel van uitmaken. Ik denk dat het precies twee jaar geleden is geweest dat ik contact heb gezocht met GINN om te vragen of ik misschien adoptieconsulente voor Zeeland kon worden. Na een aantal gesprekken mocht ik mij dan officieel zo noemen. Als ik echter iets in mijn kop heb kan ik nogal fanatiek zijn. Het bleef dus niet bij een aanmelding bij GINN, ik heb mij ook direct aangemeld om als vrijwilliger bij Scooby (Spanje) te gaan werken.

In februari 2014 was het dan zo ver. 3 Maanden zwanger, vies en koud weer, in mijn uppie naar Spanje. Wat een avontuur. Ik vond het stiekem doodeng, maar ik had het er zo voor over. Wat een ervaring was dat! Zoveel honden, zoveel liefde, zoveel poep! (Ik heb een week lang poep staan scheppen.) Ik vond het vreselijk om weer weg te gaan. Ik heb gelukkig nog wel twee honden mee naar Nederland kunnen vliegen, zij werden bij aankomst opgehaald door hun adoptanten.

Eenmaal terug in Nederland kon ik mijn avontuur niet goed afsluiten, er ontbrak nog iets… Na veel gesprekken met mijn partner mocht er dan toch weer een hond bijkomen. Django, een zwarte reu.

In april 2014 is hij aangekomen in Nederland. Dat was even schrikken, want hij was wat banger dan we hadden verwacht. Gelukkig had hij Steve in huis, zijn steun en toeverlaat (en perfecte voorbeeld). Django is nu een vrolijke, lompe clown. Hij heeft nog regelmatig onzekere momenten, maar wat is hij opgeknapt zeg, dat blijft heerlijk om te zien!

Helaas hebben Steve eind januari 2015 in moeten laten slapen. Met ruim 14 jaar was hij echt op. Waar wij al bang voor waren werd werkelijkheid, Django kon niet zonder zijn maat. Overdag ging het goed, maar ’s nachts zette hij het op een hartverscheurend huilen. Mijn hart brak echt. Binnen een week is er dus besloten dat er weer een hond bij moest komen, dit werd Sophie. Sophie heeft een compleet ander karakter, maar wat hebben ze het leuk samen. Ik geniet iedere dag van mijn honden en hoop dit ook nog heel lang te kunnen blijven doen.

Mijn werk voor GINN, de ervaringen die ik daar opdoe en de contacten die ik daar leg hebben mijn leven een stuk rijker gemaakt. Ik ben heel blij dat ik deze stap twee jaar geleden heb genomen.

M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S