Werkbezoek PAWS Ierland

23 mei 2019 11:17

Aangezien ik in maart weer voor GINN begonnen ben, deze keer als transportcoördinator en contactpersoon voor de Ierse stichtingen, leek het me leuk om zelf even naar Ierland af te reizen om kennis te maken en de shelter van PAWS Animal Rescue met eigen ogen te bekijken.

Afgelopen weekend was het zover, en na midden in de nacht opstaan en een lange reis, waren we rond 13.00 met onze huurauto in Mullinahone. Dit minidorpje ligt ver van de bewoonde wereld, maar het is de enige plek die betaalbaar is voor Gina Hetherington, de dochter van de vrouw die PAWS oprichtte. Gina is de eigenaresse van de opvang, en die beheert ze samen met een handjevol toegewijde werknemers – vrijwilligers zijn in deze uithoek onmogelijk aan te komen. Het is goed dat dit team zo toegewijd is, want PAWS barst letterlijk uit zijn voegen met – ongewilde, verwaarloosde, afgedankte – honden, bijna allemaal lurchers en greyhounds. Op dit moment zijn het er 114, terwijl er misschien plaats is voor de helft. Tegen nieuwe honden wordt nee gezegd.

Als je het terrein op loopt heb je het gevoel dat je tientallen jaren terug in de tijd gaat, en is het moeilijk te geloven dat dit een opvang is in een goed ontwikkeld Europees land. Eigenlijk alles is oud, versleten, verweerd, beschadigd of kapot. De kennels zitten zo vol dat er oude auto’s op het terrein staan waar honden leven in benches, en door de binnengangen moet je zijwaarts schuifelen, omdat ze vol staan met opgestapelde benches waar kleine hondjes in leven. Het is beter dan het alternatief – de straat – en ze zijn veilig, warm, droog en goed verzorgd. Maar het gaat door merg en been.

Ik heb die middag zo veel mogelijk honden uit hun kennels gehaald om er mee te gaan wandelen en ze wat aandacht en afleiding te kunnen geven, en dat werd door de meeste ook enorm gewaardeerd. Het zijn stuk voor stuk lieve, aanhankelijke honden, blij met niks, genietend van de frisse lucht en je gezelschap. De mooiste greyhounds, de leukste lurchers, wachtend op het leven dat ze verdienen…

Meer dan ooit ben ik blij met het feit dat ik de honden van PAWS aan dit leven kan helpen. Mocht u overwegen een hond te adopteren, denk dan alstublieft eens aan een Iertje. Ze verdienen het zo, net als de mensen die zich daar onvermoeibaar inzetten om met bijna niks, het leven voor deze hondjes zo prettig mogelijk te maken. Bent u op zoek naar een bepaalde hond, neem contact op met uw consulente; het team kent de honden erg goed en kan dus ook een heel redelijke inschatting maken van welke situatie bij een specifieke hond zou passen.

Mocht u overwegen een hondje in de opvang te nemen kan ik er u nog een stuk of 114 aanraden 😊

Fleur Somers

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

4 maanden geleden geplaatst door ineke

Het raakt me wat ik lees, zoveel respect voor de mensen die zich inzetten voor al deze lieverds . ik zelf heb een speciaal plekje in mijn hart voor deze Ierse lieverds .
En hoop dat mensen als ze gaan adopteren deze lieverds niet vergeten want zij verdienen ook een heel warm thuis en mogen zeker niet vergeten worden .

4 maanden geleden geplaatst door Hannie Counotte

Chapeau voor ieder die zich voor deze honden inzet, wij hebben ‘n Ierse Grey in de opvang gehad, lieve grote reus Ed! Ze verdienen allemaal dat eigen Gouden mandje!!!

4 maanden geleden geplaatst door pete en marion anderson

We lezen dit met tranen in onze ogen... Veel respect... Hopen dat elk ierenhartje een plekje krijgen wat ze verdienen...

4 maanden geleden geplaatst door Jetteke van Gorkom

Je hebt het treffend verwoord Fleur, zo heb ik het ook ervaren: schrijnend... De gaten in de dekens, de benches/hokken/hekken/manden die stuk waren, het constante geschuifel van de hond tijdens het schoonmaken (waar gaan we ze laten). Toen ik er vorig jaar oktober was, zaten er 57 en was het al vol. Als er nu 114 zitten, is dat ontzettend verdrietig. Mede met in het achterhoofd dat er amper in Ierland zelf wordt geadopteerd maar wel heel veel gedumpt, dat ze maar 2 opvanggezinnen hebben en vrijwilligers moeilijk te vinden, dat de IRGT daar ook de greyhounds brengt als zij er geen adoptanten voor vinden, dan stemt dat niet hoopvol... :-(