Roos & Marjon's Blog - 4

06 augustus 2020 11:36

Marjon van der Burgt heeft al vele columns geschreven voor de Greyzette, vergezeld van prachtige foto's en films van haar dochter Roos. Zij zetten dit nu voort op onze website, omdat we dan meer mensen kunnen laten genieten van de heerlijke verhalen en schitterend beeldmateriaal. Hier de vierde blog:

Met vier galgo's nooit saai

Sinds de lockdown half maart 2020 zijn we nu ruim vier maanden verder en is er alweer veel veranderd.  We mogen een terrasje pakken, met veel meer mensen naar het strand en in Egmond aan Zee staat de hele zomer een reuzenrad met uitzicht over het strand en het dorp. Reden voor Roos en mij om een paar rondjes te draaien want zo konden we eens van bovenaf zien waar we regelmatig met de vier windhonden lopen. Wat een drukte op het strand en in het dorp in vergelijking met de stilte van een paar maanden geleden. Een gek idee dat we toch nog steeds in coronatijd leven! 

Maar corona of niet, met vier van die leuke galgo's is het nooit saai en geen dag hetzelfde. Altijd maken we wel iets mee zoals een Gaspar die gek is op eten. Een etensrestje spaghetti wat op het aanrecht staat is niet veilig of een plakje kaas. Als we even niet opletten zit meneer erbij, pakt het en mag hij graag met zijn snuit in de zak met brokken zitten of in de tas van Philip waar nog een zakje brood in zit. Hup snoet erin, broodzakje pakken, openmaken en smikkelen maar. Vegetarisch of niet, het maakt niet uit als het maar eten is.

Zo weet hij regelmatig op het strand iets te eten te vinden. Een vers visje vangen in de zee, een dode vis op het strand of een dode zeevogel. Heel stoer loopt hij met zijn prooi in zijn bek rond en wee degene die dan bij hem in de buurt durft te komen. Als een wolf verdedigt hij de buit en van lieve Gaspar is dan niet veel over. Laatst vond hij een kadaver van een grote vogel met een sterke lijklucht. Hij er heerlijk van smullen en o wat stonk hij. Ik kreeg hem niet aangelijnd en liep met de andere honden naar de parkeerplaats. Met de kop van de vogel kwam hij achter me aangerend, maar wilde niet de auto in. Dan maar wegrijden met de auto en ja hoor meneer kwam achter mij aangerend en ging toch maar gauw de auto in.

Sally vindt ook regelmatig een dode vis op het strand en wat is er heerlijker dan te rollebollen in de vis. Wat een stank  en zie die lucht er maar eens af te krijgen. Thuis maar weer wassen met hondenshampoo. Seda en Roky hebben beiden een muilkorf om tegen het “snappen” van elkaar tijdens het rennen. Nu we in coronatijd leven en veel mensen richting de kust trekken en “in het wild” enkele nachten overnachten in hun auto of camper, wordt er veel in het duin gepoept en ja dat vinden onze honden een smakelijk hapje. Nadeel bij Seda en Roky is de muilkorf die dan onder de poep zit. Tijdens het lopen moeten ze dan ook nog zo nodig langs mijn benen strijken met de muilkorf en zit ik onder de poep. Dan maar schoenen uit en de zee in om mezelf en hun muilkorven schoon te spoelen.

Eenmaal thuis gekomen is het etenstijd en kunnen vooral Seda en Gaspar niet wachten. Standaard moet er geblaft worden in koor en na de maaltijd is het tijd voor een tandenpoetsbeurt met een buffelhuid stokje en sinds kort vinden ze een bullepees ook erg smakelijk. En daarna lekker languit op de bank of met mooi weer in de tuin. Sally gaat sinds een paar maanden vaak als eerste in de tuin liggen en ook rustig alleen. Dit deed ze voorheen nooit. Ook als er maar een zuchtje wind was, vloog ze meteen weer naar binnen, maar nu ligt ze heerlijk ontspannen in de tuin zodra de eerste zonnestraaltjes verschijnen.

De honden zijn gek op geborsteld worden. Als ik met een hond begin, staat de volgende al klaar om ook geborsteld te worden. Sally wilde dit nooit zo, maar sinds kort komt ze uit zichzelf er bij staan en geeft duidelijk aan dat ze ook wil. Heel leuk en Seda kan goed aangeven wanneer de waterbak leeg is. Met haar snuit drukt ze tegen de waterbak en maakt ze lawaai door deze te verschuiven net zo lang tot deze bijgevuld is.

Bij thuiskomst staat Roky als eerste bij de deur of poort van de tuin en volgen de anderen er achteraan waarop een enthousiaste begroeting volgt. Seda kan heel goed haar pootje om de deur heen leggen en deze zo opentrekken. Een keer moest ik het eten voor de honden uit de schuur halen en bij terugkomst was de deur dicht en kreeg ik hem niet meer open. De honden zaten me allemaal verwachtingsvol achter het raam aan te kijken maar ik kon niet naar binnen. Seda had met haar pootje de extra vergrendeling op de deur vakkundig gedaan. Met de sleutel kon ik de achterdeur niet open maken. Ik had mijn mobiel binnen liggen, geen sleutel bij me en moest ook nog eens nodig naar de wc. Hoe kwam ik in godsnaam binnen? Maar wonder boven wonder kon mevrouw Seda op het juiste moment de vergrendeling weer van de deur krijgen, want het ging haar blijkbaar te lang duren voor ik naar binnen kwam.

Sinds korte tijd kan Roky “voetballen” met de bal en Seda met de nepkip spelen. Roky is gek op de roze bal en met zijn muilkorf om kan hij dan de bal vooruit duwen en zonder muilkorf rent hij ermee rond en legt hem bij ons neer om weer weggegooid te worden. Seda brengt af en toe ook de kip bij ons. Heel leuk dat ze dit zo ineens doen en zo is geen dag hetzelfde met onze vier fantastische galgo's. 

Marjon van der Burgt 

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

Ongeveer één maand geleden geplaatst door Jetteke

Heerlijk om te lezen! Bedankt weer Marjon!! En zoals gezegd: nooit saai... ;-) Naar aanleiding van het verhaal van rollen tegen een dode vis, moest ik ineens weer denken aan een voorval. Ik haalde mijn moeder op in Zeeland om een weekendje bij mij te verblijven en voordat we terug reden, maakten we een pitstop bij het strand. Honden lekker nog even rennen. Loes, mijn kruising saluki, rolde op afstand over 'een steen'. Dichtbij gekomen bleek het een dode zeehond te zijn en mijn normaal bruine Loes, was van neus tot staart grijs van de rottende zeehond. Dus na zoveel mogelijk schoonwassen in de zee, zat er voor moeders en mij niets anders op dan met open raampjes en luid kokkend richting Utrecht te rijden, met een totaal ontspannen Loes languit op de achterbank. Zoals je schreef: met windhonden is het nooit saai :-)

Ongeveer één maand geleden geplaatst door Ineke Van Dongen

Wat een genot om hier naar te kijken enorm van genoten prachtig