Mijn Gouden Mandje - Winda

10 augustus 2018 10:10

Vraagt u zich wel eens af hoe het nou gaat met de hondjes die geadopteerd zijn? In onze rubriek "Mijn Gouden Mandje" ziet u hoe het met de GINN hondjes gaat. Wilt u ook vertellen hoe het met uw pas geadopteerde lieve langneus gaat? Stuur dan uw verhaal (foto's zeer welkom!) onder vermelding van "Mijn Gouden Mandje" naar: info@greyhoundsinnood.nl. We plaatsen ze dan in volgorde van binnenkomst, zodra er ruimte is op de site.

Vandaag: Winda, nu Windeke

Hallo lieve mensen, ik weet het, ’t is lang geleden maar ik ga jullie toch nog vertellen hoe mijn adoptie is verlopen.

Eerst en vooral ben ik zo blij dat ze mij in Spanje gevonden hebben (alhoewel ik zo bang was en liet mij niet zo goed vangen) Ik heb mij maanden afgezonderd in de shelter omdat ik niet beter wist wie boze mensen waren en wie lieve, maar heb toch getracht mijn best te doen om bij de groep te horen! Heb alles beetje op afstand gehouden maar de vrijwilligers waren zo lief voor mij en de andere woefers dat ik af en toe beetje uit men schelp probeerde te komen. Ik was zo bang van alles!

Ze hebben foto’s genomen en een filmpje zodat ik in de hoop een lief en warm nestje zou kunnen krijgen. Dus heb ik ook mijn best gedaan en goed geposeerd. Men Moeti heeft mij gevonden op de site van Scooby en was direct verkocht. En toen: mijn lange reis naar het paradijs!

Kom ik daar op een plaats waar allemaal mensen staan te kijken (‘k was zo angstig) maar toch zag ik dat die mensen zacht waren en hun handen uitreikte. Maar ja wij moeten allemaal voorzichtig zijn omdat we niet goed weten wat er gebeurt door ons verleden. Ze begonnen ons voorzichtig te aaien en dat vond ik toch wel aangenaam.

Ineens komt er een lieve dame naar mij en begint te praten, dat was men Moeti, ze had nog een galgo bij en zo’n klein mormeltje (een pincherke) en ik dacht: Wat gebeurt hier allemaal?

We kregen lekkernij en werden geaaid en vertroeteld. Ik had wel beetje kou en toen stond er een dame met spulletjes voor ons en men Moeti begon men gareeltje en jasje enz. te passen en dan gingen we naar buiten waar ik al flink een plasje had gedaan. Moeti nam mij op en zette mij voorzichtig in de auto. Ik was angstig maar toch ook rustig omdat ik toch wel heel zacht lag.

Na 1 uur rijden kwamen we op een drukke baan aan ons huis en durfde niet goed naar binnen, maar ik zag dat de 2 andere woefen heel rustig naar binnen gingen! Dus ik volgde dan maar. Heb lekker eten gekregen en Moeti heeft me voorzichtig op de zetel gezet en heb gebibberd, maar toch in slaap gevallen omdat ik heel moe was van de reis!

Ik heb de eerste 7 weken toch wel stoute dingen gedaan ze. Natuurlijk omdat ik niet beter wist. Ik heb overal pipi gedaan,  op de zetel, op het bed paar keer en men Moeti altijd maar met het dekbed naar de wasserij omdat het zo groot was. Ze moest mij constant in ‘t oog houden ze. Ze heeft wel 50 machine was moeten doen. En ze leidde mij altijd maar naar de tuin totdat ik eindelijk snapte wat ik mocht en niet mocht.

Ze vertroedelde ons allemaal zo lief en was zo voorzichtig met mij omdat ik het niet kende. Ik had heel veel bang van geluiden en schaduwen en alles wat bewoog en mensen die achter mij liepen vertrouwde ik niet. We gingen ieder om dag naar de weide om met men broers te spelen en nu nog altijd en dat vinden we allemaal zo leuk. We gaan heel veel weg met zijn allen en  Moeti heeft  speciaal een ander auto gekocht omdat we zo comfortabel kunnen liggen!

Ik ben met men poepeke in de boter gevallen ze en omdat we mekaar allemaal zo graag zien (zelfs de poes is lief) en bij de DA ben ik ook altijd flink.

Het eten is hier ook super lekker, men bord is altijd leeg ze. Ik wist niet dat ik nog zo’n mooie toekomst ging krijgen en ben zoooooo gelukkig met mijn familie...

Nogmaals dank u vrijwilligers, voor al de goede zorgen dat ik in een heerlijk gouden mandje ben terecht gekomen. Ik hou terug van het leven! 

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

6 dagen geleden geplaatst door Tina - Webmaster GINN

Jij ook heel erg bedankt lieve Christel, dat je nu al 2 van die lieve schatten een veilig thuis hebt gegeven.

6 dagen geleden geplaatst door Christel

Hallo lieve mensen.’’ Bedankt om mijn verhaal op site te zetten! Krijg ik tranen van in men oogjes 😪 omdat ze zo flink is en zo trouw! Ze luisterde prima..👌👍🙌 super lieve honden. Ik praat met zoveel mogelijk mensen over men galgo’s in de hoop dat er ooit iemand ook eentje Adopteerd .
‘ k zou er nog paar willen maar spijtig genoeg maar 2 handen en ik geef ze alle aandacht. Veel succes met nog adoptanten 😘❤️💋🌹

M M M M M M M M M M M