Mijn Gouden Mandje - Kendall

21 juli 2018 08:44

Vraagt u zich wel eens af hoe het nou gaat met de hondjes die geadopteerd zijn? In onze rubriek "Mijn Gouden Mandje" ziet u hoe het met de GINN hondjes gaat. Wilt u ook vertellen hoe het met uw pas geadopteerde lieve langneus gaat? Stuur dan uw verhaal (foto's zeer welkom!) onder vermelding van "Mijn Gouden Mandje" naar: info@greyhoundsinnood.nl. We plaatsen ze dan in volgorde van binnenkomst, zodra er ruimte is op de site.

Vandaag: Kendall

Mijn laatste schooljaar stond niet alleen in het teken van afscheid nemen van mijn werk maar het werd ook een jaar van afscheid nemen van mijn familie en van mijn honden. Mijn vader overleed na een auto-ongeluk op de 1e schooldag en enkele maanden later overleden kort na elkaar 3 van onze 5 honden. Het was een moeilijke periode. Om te voorkomen dat ik na na de laatste schooldag, 1 april 2017, in een lege bubbel zou vallen, heb ik me in oktober 2016 bij FBM gemeld voor vrijwilligerswerk.

En zo vloog ik 11 april voor 10 dagen naar Sevilla. Tussen de honden vergat ik alles; er was geen tijd om te piekeren. Zoveel honden die graag aandacht willen. Bovendien is er elke dag gigantisch veel werk te doen.

Aan het einde van de dag wandelde ik een rondje over het terrein en ineens….  daar stond hij! Helemaal achteraan, alleen, onbeweeglijk, groot. Ik stond stil, ik keek naar hem, hij keek naar mij. Ik herinner mij dit moment nog haarscherp. Ik weet zelfs nog welke kleren ik droeg en dat ik een appel liep te kluiven. “Hallo, kom maar, toe maar…” De rest van de groep kwam nieuwsgierig naar het hek behalve hij. Hij bleef onbeweeglijk staan. Hij keek alleen. ’s Avonds probeerde ik het nog een keer. Nee, hij kwam niet dichterbij, hij was gaan liggen en het enige wat hij deed was kijken. Heel indringend kijken.

Ik kon hem niet meer uit mijn hoofd zetten. En waarom? Geen idee. Ik was niet op zoek naar een hond erbij. We hadden op dat moment Pop en Calima, twee oudere galga's en Zusje, een lief oud blind podencaatje. En mensen om ons heen zeiden "dat nog maar drie honden wel fijn was nu we allebei met pensioen waren. Dan kun je tenminste lekker weg!” voegden ze er goedbedoeld aan toe. O ja? Is dat zo? Waar willen wij heen dan?

De dagen daarna bleef ik proberen contact te krijgen met deze grote man. Hij bleef op een veilige afstand staan. Uiteindelijk heeft een van de mensen van FBM hem aangelijnd en kon ik hem eindelijk ontmoeten! Aarzelend liep ik naar hem toe…. en wat zijn de juiste woorden om dat moment te beschrijven…. dat ik trilde, moest slikken, lachen, beetje bibberen, zenuwachtig… want hij wàs het! Dat voelde ik, dat wist ik. Kiezen met je hart en niet meer laten gaan.

Op deze mooie zonnige ochtend, om 10.19 uur (ook dat weet ik nog precies!), stond ik 2300 kilometer van huis van top tot teen blij te zijn met een nieuwe vriend! Ik zag dat hij een ruwharige vacht had en dat hij een meneer was. Hij deed me denken aan Buddy, mijn Vizsla draadhaar van lang geleden. ‘Kendall’ stond er op zijn halsband geschreven. Mooie naam, dacht ik, past prima bij Pop en Calima en Zusje. Maar zover was het nog niet… eerst een dienstmededeling naar huis sturen…. over een nieuwe huisgenoot die Kendall heet.

Mijn thuiskomst verliep anders dan ik had verwacht; bij aankomst op Schiphol zag ik aan Paul zijn gezicht dat er iets was. Dat klopte, Pop was ziek. Morgenochtend om 8 uur direct naar de dierenarts. Toen we thuiskwamen zag ik direct dat het foute boel was. Pop kuchte, kreeg nauwelijks adem. Je voelt automatisch aan wanneer het moment van afscheid is gekomen. En voor Pop was dat donderdag 20 april… Voor de zoveelste keer een afscheid. Het was heftig. En heel dubbel ook. We treurden allemaal om Pop. Vooral Calima had het heel moeilijk. In korte tijd had ze 3 vrienden verloren, Toto, Neva en Pop. Ze was erg down.

 Na drie dagen was het Paul die zei: “Laat hem maar komen, we adopteren hem, de galgo waar je zo’n klik mee had. Calima heeft een maatje nodig. Het heeft zo moeten zijn.” En toen is alles op alles gezet om Kendall reisklaar te krijgen zodat hij nog mee zou kunnen met het transport van 29 april. Heel spannend was dat. GINN en FBM hebben laten zien wat je met goede samenwerking voor elkaar kan krijgen…. Kendall kon meekomen!

Nou, en toen was het zaterdag 29 april! Pfffttt, hoe zou hij zijn na zo’n lange reis? Met Zusje stonden we te wachten tussen alle andere adoptanten. Bijna trillend van de zenuwen. Ik had Paul verteld dat Kendall best wel verlegen was. Beetje timide zelfs. En ineens, daar kwam de bus! Al snel huppelden de eerste galgo’s rond. Daar hoorde Kendall ook bij en hij was helemaal niet verlegen! Integendeel, hij rende en huppelde en snuffelde aan iedereen. Heel even twijfelde ik of hij de ‘echte’ Kendall wel was. Natuurlijk was hij dat. Ooo, wat waren we blij. Maar het was ook slikken omdat we op dat moment toch ook heel sterk dachten aan het drietal waar we nog maar zo kortgeleden afscheid van hadden moeten nemen. Hun halsbanden heb ik meegegeven aan de chauffeurs van het transport. Nu op naar huis. Naar Calima. 

Inmiddels is het juli 2018. Kendall voelde vanaf de eerste dag vertrouwd. De wijze waarop hij in ons leven is gekomen, is bijzonder. Calima was blij met zijn komst. Helaas zijn ze maar drie weken samen geweest. Toen is ook Calima overleden. En eind 2017 hebben we van Zusje ook afscheid moeten nemen. Wat blijft zijn de mooie herinneringen en we hebben ze alle vijf kunnen geven wat we beloofden toen we ze adopteerden: een gelukkig leven zonder angst.

Nadat Calima was overleden is Kendall een poos alleen geweest. Niet helemaal, want Zusje was er ook nog maar zij was een bejaard dametje en ging niet met hem rennen en stoeien! Wel namen zij samen het voorspoelprogramma van de vaatwasser over, haha!

We hebben met Kendall vorig jaar zomer uitstapjes gemaakt waarbij we in huisjes of hotels logeerden. Dat ging fantastisch. Hij past zich overal aan, is erg op ons gericht. We merkten dat we het moeilijk vonden om hem een middag of avond alleen te laten. Kendall zelf keek niet blij als we zonder hem weg gingen, maar hij ging zonder protest op zijn kussen liggen. We hadden het weleens over een tweede erbij, maar we waren niet bewust op zoek toen ik zomaar een foto van Monte voorbij zag komen. Meteen wist ik het: hij hoort ook hier! Eind oktober ben ik hem gaan halen.

Paul stond op Schiphol samen met Kendall te wachten. Het is ongelofelijk maar echt waar: Monte + Kendall snuffelden aan elkaar, kwispelden, kuierden naast elkaar naar de auto, sprongen in de achterbak en de vriendschap was gesloten. “Ik wist dat je zou komen en ik ben blij dat je er bent” heeft Kendall tegen Monte gezegd.

Al negen maanden genieten we van onze ‘kleine jongens’ zoals we ze gekscherend noemen. We zouden ze voor geen goud willen missen. Ze brengen ritme en kleur aan elke dag. Zorgen dat je voldoende beweging krijgt. Geven je het gevoel dat je nodig en belangrijk bent. Kortom, iedereen die adopteren overweegt: doen! Bedenk dat leeftijd slechts een getal is. Dat geldt voor mensen maar ook voor honden. Alleen de buitenkant is gevoelig voor verval, niet de binnenkant! Een hart kent geen rimpels.

O ja, wat was de vraag ook alweer… hoe gaat het nu met Kendall? Héél goed, uitstekend zelfs, kon niet beter! Hij heeft zichzelf aan mij cadeau gegeven toen ik met pensioen ging, hoe geweldig is dat!

Groeten van Kendall, Monte, Paul en mij,

Mieke Saanen 

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

2 maanden geleden geplaatst door Christel

Beste Mieke
Wat een ontroerend verhaal zeg😪... maar ook heel mooi!
Voor 5 woefers gezorgd, gaan helpen in de shelter, terug 2 woefers geadopteerd 👌👍super! Blij dit te mogen lezen.. ik wens jullie heel veel liefde en geluk met heel de familie xxx

3 maanden geleden geplaatst door nancy

Geweldig!!!!!! en bedankt voor het laten weten dat leeftijd maar een getal is!!! je geeft mij hoop op een Calgo.
liefs Nancy

3 maanden geleden geplaatst door Ineke Van Dongen

Beste Mieke,

Wat een prachtig verhaal zo liefdevol mooi!!
Wens jullie heel veel liefde en geluk samen met jullie maatjes en hoop dat ze nog lang bij jullie mogen zijn. En de andere vriendjes kijken van boven mee . xxx

Groetjes Ineke

3 maanden geleden geplaatst door Donna Bierling

Beste Mieke,
Wat een mooi en ontroerend verhaal.En wat een prachtig cadeau heb je gekregen.Ik wens jullie heel veel geluk en plezier samen met Kendall en Monte. Een beter mandje hadden ze zich niet kunnen wensen. xxx
Donna Bierling