Mijn 6 weken als opvangmama

13 april 2019 09:22

Ik sta op met een verdoofd gevoel. Buiten is het mistig en grauw, wederom is het weer op mijn gevoel afgestemd. Gisteren heb ik je naar je gouden mandje gebracht, mijn lieve gekke Nora. Onderweg was het bewolkt, de zon begon door te breken en ondertussen vielen er nog druppels. Ik vond het toepasselijk, want het was precies hoe ik mij voelde. Blij en verdrietig. Hoe dichterbij we bij onze eindbestemming kwamen hoe mooier het weer werd, dat moest een goed teken zijn.

Op 23 februari kwam je aan op Schiphol. Ook die dag was het een stralende, warme dag. Uitzonderlijk voor die tijd van het jaar. Jij kwam samen met 3 andere honden aan vanuit Spanje, waaronder Isa. Isa, je vriendin waar je nu na 6 weken weer mee herenigd bent. Ik vond het spannend, een hondje opvangen. Ondanks dat we al 2 Galgo’s in huis hebben en toch de nodige ervaring hebben. Een nieuwe hond betekent een nieuw karakter in huis, een nieuwe dynamiek, en het is altijd afwachten hoe dat zal gaan.

Onder 1 voorwaarde mocht je komen: ‘Ze moet ook weer gaan’ want ‘2 is genoeg’. En ergens was ik het daar ook wel mee eens. Dus je werd onze logé en ik zou mijn best doen mij vooral niet teveel te hechten. Toen je op Schiphol uit je bench stapte zagen we gelijk een vrolijk en nieuwsgierig meisje. Jij was klaar voor je nieuwe start en had er zin in. Eenmaal buiten deed je keurig je behoefte op een strookje gras en in de auto richting huis ben je lekker gaan liggen, een natuurtalent.

Thuis werd je ontvangen door man, kinderen en onze twee Galgo’s. Je vond alles leuk, keek gelijk gezellig mee op het aanrecht, ging lekker liggen op de hondenkussens, speelde in de tuin en kroop ’s avonds al lekker naast mij op de bank. De dagen die daarna volgden waren we vooral bezig met allemaal ons ritme weer terug te vinden. Wie mag waar liggen, wie krijgt er aandacht, uit welke bak mag je eten, wanneer gaan we lopen, wanneer gaan we in de tuin spelen. Je pakte het aardig snel op.

Soms had je een ongelukje, maar dit werd na verloop van tijd steeds minder. Het opruimen van tafel werd steeds minder, het spelen met de spullen die niet van jou waren werd steeds minder, het trekken aan de riem werd steeds minder. Na 4 weken hadden we een aardig ‘af’ hondje in huis.

Je bracht een hoop leven in huis. Je liet van je horen als je bij ons wilde zijn, je liet van je horen als je wilde spelen met de andere honden. Je zocht de kinderen op, want daar kon je ook zo leuk mee spelen. Buiten liet je ons weer zien dat er zoveel leuks was om van te genieten. Je speelde dankbaar met het speelgoed wat we voor jou in huis hadden gehaald, je at al het eten en lekkers dankbaar op en ’s avonds legde je je kop dankbaar op mijn been als we op de bank lagen.

Na 4 weken was je opeens echt één van ons en kroop je in mijn hart. Ik heb mij gehecht aan jou en ik merkte dat jij je ook aan mij begon te hechten. In de tussentijd had ik al contact met je adoptanten en wist ik dat dit moment er aan zat te komen. Maar dat was goed, want je zou naar een heel fijn gezin gaan en hier hadden we het allemaal voor gedaan.  En zo brak gisteren dan de dag aan dat we je naar je nieuwe thuis gingen brengen. Je mandje met jouw ‘eigendommen’ stond klaar voor de reis. Mijn oudste zoontje is mee gegaan, hij was ook aan jou gehecht.

Eenmaal daar hebben we met zijn allen een leuke wandeling gemaakt met prachtig zomers weer. Isa heeft regelmatig aan je staan snuffelen en jij liep braaf mee met je nieuwe bazin. Vervolgens zijn we je nieuwe huis in gegaan. Je was gelijk druk met het inspecteren van de woning, zo druk dat je zelfs een uitnodiging tot spelen van Isa afsloeg. Totdat de deur naar de tuin openging… jij en Isa vlogen door de tuin, naar binnen en weer terug, heen en weer. Wat een plezier! Opeens zagen we een andere Isa, ze ontspande en was duidelijk gelukkig met haar nieuwe vriendin. Al het speelgoed werd van binnen naar buiten gehaald en om haar kwispelende staart kon niemand heen. Als je naar binnen liep, liep Isa met je mee snuit aan snuit. Dit was de juiste beslissing. Ik heb je een laatste knuffel gegeven, gezegd dat het niet aan jou ligt en dat ik hoop dat je heel gelukkig gaat worden op je nieuwe plekje.

Die avond kwam het verdriet. Ik ga je gekkigheid missen, je lieve snuitje, onze momentjes op de bank. Ik weet dat het goed is zo en dat je heel gelukkig gaat worden, maar het gemis overheerst op dit moment nog. Als ik in mijn bed lig begint het te regenen, het lijkt bijna geen toeval meer.

Nu moeten we allebei opnieuw onze draai gaan vinden. De berichtjes en foto’s die ik krijg doen mij goed. Ik twijfel niet, jij gaat heel gelukkig worden en je gaat je nieuwe gezin en Isa heel gelukkig maken. Voor mij was dit de eerste en voorlopig laatste keer, maar de ervaring had ik niet willen missen. Diep respect voor alle opvanggezinnen dat zij dit keer op keer doorstaan!

Anouk Brozius 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

3 maanden geleden geplaatst door Silvia

O wat leuk, wat een verrassing. Ik was ook bij de aankomst van de honden.
Heel mooi geschreven Anouk. Ik heb ook verschillende opvangers gehad en momenteel ook één in huis. Het is en blijft moeilijk maar je doet het allemaal voor hen, zodat ze uiteindelijk hun eigen familie krijgen.

4 maanden geleden geplaatst door Bianca

Zo herkenbaar en supermooi geschreven. Afscheid nemen doet altijd pijn, maar de troost is als je zeker weet dat het is goed en ze krijgen een fijne plek met alle liefde die jij ook gaf.

4 maanden geleden geplaatst door Marlies

Mooi geschreven Anouk.
Ik snap je gevoel van gemis helemaal. Ik heb dat ook elke keer weer als een opvanghond vertrekt. Maar als je dan snel wat hoort hoe het gaat denk ik altijd "Weer een gered".
Super gedaan!

4 maanden geleden geplaatst door Pauline Giesen

Wat een ontroerend verhaal, petje af.

4 maanden geleden geplaatst door janette

prachtig Anouk, diep respect voor jou en voor al die opvanggezinnen. Heb 't verhaal met traantjes gelezen...

4 maanden geleden geplaatst door Donna Bierling

Ik heb bewondering dat je het hebt gedaan en begrijp heel goed het verdrietige gevoel. Ik zou het niet kunnen. Inderdaad ook bewondering voor de gezinnen die het telkens weer doen.

4 maanden geleden geplaatst door Elize

Wat een mooi verhaal en zo eerlijk verwoord