In memoriam - Gitana

14 april 2009 09:00

Gitana

De geschiedenis van onze zigeunerkoningin Gitana

Het is allemaal begonnen in 1999.
Na het zien van een programma van Martin Gaus in april van dat jaar(de meningen zijn verdeeld over deze man, ik weet het) over de windhonden in Spanje en de vreselijke toestanden waarin zij verkeerden(en verkeren), kwamen mijn dochter Aylin en ik, Anjo, tot de conclusie dat we zo'n hond een thuis moesten gaan bieden, hoe moeilijk dit ook zou zijn.
We hebben gebeld, de volgende dag, met het telefoonnummer wat na de uitzending in beeld werd gebracht, een nieuwe stichting die zich voor deze honden inzette.
Na gechecked en dubbelgechecked te zijn door deze stichting, hun goed recht, werden wij goed en akkoord bevonden.
Er werd ons verteld dat we pas in september of oktober 1999 een hond van ze konden verwachten, we hadden ons opgegeven voor een reu, daar deze moeilijker te plaatsen waren, en we op dat moment geen honden in huis hadden, dus waarom niet een moeilijker te plaatsen hond was onze gedachte.
Wat schetste onze verbazing, toen we op 7 juni 1999 gebeld werden door de voorzitster van deze vereniging, met de mededeling dat ze wist dat we ons opgegeven hadden voor een reu, maar dat er na het transport van 6 juni een teefje was overgebleven, die niets meer van ons mensen wilde weten, niemand wilde haar ook adopteren na de kijkdag van 6 juni, en of dit misschien iets voor ons was.
Dit telefoontje kwam om 19.00 's avonds, wij wonen in Amstelveen, en het hondenkind moest opgehaald worden in Limburg, tegen de Duitse grens aan, zo'n 230 kilometer rijden. Maar ik zei meteen ja, we komen er nu aan.
Dus , dochter en ik in de auto gesprongen, naar de pinautomaat om , toen nog, 350,- gulden te pinnen, de prijs voor deze hond.
Na een vreselijke rit van meer dan 2 uur, onweer en regen, jaja, in juni, niet te geloven, kwamen we aan bij het opgegeven adres, hoe ik het met mijn nachtblindheid gevonden heb zal altijd wel een raadsel blijven, maar ok, het was volbracht.
Daar aangekomen kregen we eerst nog een gesprek, heel begrijpelijk, en dit verliep volgens wens, van beide kanten.
Ja en toen..........
Het moment was daar, er werd ons verteld dat dit hondenkind Gitana heette, de eerste zigeunerhond die gered was van een vreselijke toekomst. Bij nacht en ontij uit Spanje gesmokkeld, omdat de zigeuners, die haar eigenaren waren, haar terug wilden stelen van het opvangcentrum waar ze verbleef.
Het verhaal over hoe ze daar terecht was gekomen is een story op zich, het zou te lang duren om dit ook te vertellen, maar op zich een wonder dat ze daar uberhaupt terecht is gekomen.
Ze werd naar binnen gehaald, (ze bleef buiten, ze wilde echt totaal niets van ons mensen meer weten,),en ik ging letterlijk en figuurlijk voor haar door de kniëen, ik was meteen verkocht.
Ze was zo zo groot, geen Galgo maar een kalf volgens de voorzitster van de stichting en eerlijk gezegd een beetje erg groot voor mij ook.
Maar goed, we hebben haar meegenomen naar Amstelveen, in onze Fiat Panda. Ongelooflijk, volgens degene waar we haar hebben opgehaald zou ze niet vrijwillig in onze auto gaan, nou, ze sprong er heel elegant in en heeft de hele weg terug naar Amstelveen in het rond zitten kijken, en ja, toen begon het aanpassen.
Ze kwam binnen bij ons, als een hoopje ellende, zat al bibberend in een hoek van de kamer, tot 1 van onze katten naar beneden kwam, Tumi (inmiddels overleden), die zag grote Gitana, deinsde eerst terug voor deze ontzagwekkende hond, maar had kennelijk in de gaten dat ze het heel heel moeilijk had.
Ze kwam naar haar toe, begon haar kopjes te geven, en Gitana werd zienderogen rustiger, niet te geloven.
Kat en hond, en al helemaal kat en windhond, maar dit is een pact voor het leven gebleven..
Toen het leven van Tumi haar einde naderde, was Gitana er voor haar, en ze heeft het Tumi zo veel makkelijker gemaakt om ons te verlaten, zo zo ontroerend. Maar ook dit is een ander verhaal.

Gitana heeft het heel, heel moeilijk gehad om zich aan te passen, maar het honneke was zo dapper.
In het begin, tijdens het uitlaten, deed ze haar behoefte al lopend, ze durfde niet te gaan zitten, was bang voor onze reactie en poepte en plaste al lopende, dit was ze kennelijk gewend.

Na een half jaar pas werd dit beter en gunde ze zich de tijd om zich rustig te ontlasten, eigenlijk te vreselijk voor woorden.
Het heeft 2 jaar geduurd voordat ze op de bank durfde te springen, haar hoofd op mijn knie legde en aangehaald wilde worden.
Hoe we dit bereikt hebben?

Gewoon, haar in haar waarde laten, wachten totdat zij zelf naar ons toe kwam (heel, heel frustrerend voor mij de eerste 2 jaren, alles wat ze wilde was eten en drinken), geduldig zijn, en hopen dat het uiteindelijk goed zou komen.
Toen ze voor de eerste keer op mijn bed sprong (toen ik er nog in lag welliswaar), hield ik me muisstil, ik durfde me niet te bewegen, omdat ze er anders meteen weer afgesprongen zou zijn, maar dit was het eerste blijk van vertrouwen.
Het is met hele kleine stapjes gegaan, een wonder.
Maar grote Gitana heeft het vertrouwen in de mensheid uiteindelijk toch gekregen, ik kan haar nu aanhalen, zelfs vrijen met haar, ze vindt het helemaal geweldig. Ze komt elke avond bij me liggen, op de grote bank, (we hebben er 2, ook nog een kleine).
Ze is nu een eigenwijs oud vrouwtje, ze laat zich absoluut niet de kaas van het brood eten door de andere honden, en oh wat heb ik het af en toe moeilijk met haar.
Ze gaat haar eigen gang, is zeer zelfbewust, eigenwijs, geweldig!
Toen ze bij ons kwam was het eigenlijk al een oude hond, zo'n 5 jaar. Vooral voor Spaanse begrippen, dit moet toch wel een hele hele goede hond zijn geweest voor haar Spaanse eigenaren, anders zou ze allang opgehangen zijn aan de hoogste boom, volgens de Spaanse traditie.
En aangezien grote windhonden een maximumleeftijd hebben van rond de 12 jaar, hadden wij gedacht, dat gezien haar slechte start in het leven, dit windenkind niet heel oud zou worden.
Dit was ook de gedachte van de stichting via welke wij haar geadopteerd hebben. Dus al met al dachten we haar nog zo'n 5 jaar een goed leven te kunnen geven, de laatste jaren van haar leven.

Nou, niets is minder waar, grote Gitana is nu 16 1/2!!!!!!!!!!!
Volgens ons weten 1 van de oudste windhonden in Europa, en still going strong.
Ze is nu al 10 jaar bij ons, en ja, ze loopt echt op haar laatste eindje, ze word nu heel heel mager, maar lichamelijk en geestelijk is er nog niets aan de hand met haar, ze is gewoon oud, heel oud.
De dierenarts staat verbaast over haar, onze zigeunerkoningin, ze laat zich niets zeggen door onze andere 2 windhonden, kleine China en lieve Kevin, hierover een later verhaal.

Het is een heel leerzaam proces geweest, om Gitana uiteindelijk een echte hond te laten zijn.
Het was soms heel moeilijk, voor zowel hond als mens, maar het resultaat is, dat dit windenkind, uiteindelijk, tegen alle verwachtingen in, een "normale"hond is geworden, blij met alle mensen. Ze begroet een ieder met een stevige snuit die in je hand wordt gedrukt, al kwispelend met haar grote rare staart, ze heeft absoluut geen reserves naar ons mensen toe, ze heeft toch het vertrouwen gekregen dat wij, mensen toch ook aardig kunnen zijn.
De tijd is bijna gekomen om afscheid van dit prachtige wezen te moeten nemen.
Ik heb heel veel van haar geleerd, je bent dus nooit te oud om te leren, een dooddoener, ik weet het, maar wat Gitana betreft is het echt zo.
Ze kan niet meer de trap op naar de slaapkamers, maar ze is volkomen gelukkig met haar plek op de bank.
En gek genoeg, de andere 2 windhonnekes gaan per toerbeurt niet bij mij slapen, maar brengen de nacht beneden door met oude Gitana.
De ene nacht blijft China beneden, de andere nacht doet Kevin dit, ongelooflijk.

Dit hondenkind is inmiddels helemaal grijs, ze kwam bij ons als een heel donkere hond, nu is ze bijna wit, maar ja, ze is ook ontzettend oud, en je haar verven doen wij mensen, (ja ik ook), waarom eigenlijk?
Gitana draagt haar leeftijd en grijze haren met gratie en ere, een zigeunerkoningin waardig.
Ik hoop echt en oprecht dat ik haar op een ochtend mag vinden, in haar slaap, op haar geliefde bank van ons weggegaan, naar de windhondenhemel die dit eigenwijze, lieve windenkind zo verdient.
Mocht dit niet zo zijn zal ik haar de ellende van oud worden met problemen besparen, de dierenarts heeft al toegezegd om bij ons thuis te komen, om haar in haar eigen omgeving afscheid te laten nemen, als het niet meer zou gaan.
Geweldig toch, ik wens iedereen zo'n dierenarts toe.
Maar ik hoop dat dit niet nodig hoeft te zijn.
Gitana is haar laatste levensfase nu ingegaan, maar nog steeds vrolijk en blij.
Wat een verschil met 10 jaar geleden.
Ze kwam bij ons als een trillend hoopje ellende, ik ben blij en trots op de hond die ze nu is, vol zelfvertrouwen, en sterk, geweldig.
Niemand had dit gedacht, maar zo zie je maar, geduld en liefde kunnen een hele hoop doen.

Anjo

Naschrift: Onze Gitana is inmiddels overleden, op 14 april 2009 om ongeveer 14.30, in mijn armen, op haar geliefde bank en in het bijzijn van kleine China en Kevin. Ze was gewoon op. Volgens de dierenarts, die geen moment aarzelde om hetmoment van afscheid bij ons thuis te laten plaatsvinden had dit prachtige windenkind allang dood moeten zijn, het is een waar mirakel dat ze het zo lang vol gehouden heeft. De DA vertelde me dat Gitana gewoon niet weg wilde bij me, maar echt, ze kon niet meer. Het afscheid was hard maar ook heel mooi. Ik ben ervan overtuigd dat Gitana nu in de windhondenhemel is, ze jaagt nu op konijntjes, haar lust en haar leven. Dit is waar ze voor op de wereld is gebracht, en dit is wat ze kende, vanaf haar geboorte.
De happy tijd bij ons zal ik nooit vergeten. Gitana heeft me zo veel geleerd over honden, ik ben absoluut niet verdrietig, deze hond heeft de prachtige leeftijd bereikt van bijna 18, niet te geloven voor een windhond. Ze is op een waardige manier van ons weg gegaan, dit wilde ik ook voor haar. Bijna 10 jaar heeft ze deel uitgemaakt van ons leven.

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.