In memoriam - Donja

28 april 2009 14:34

Bijna 10 jaar geleden kwam zij in ons leven. 
Wij wilde een oudere Greyhound erbij en zo kwamen wij terecht in een asiel onder Brussel, waar de honden van Greyhounds in Need werden opgevangen. Donja zat daar, samen met Lisa in één kennel. Lisa kwam direct met haar snuitje tegen ons aan. Donja rillend, mager, met haar ogen draaiend en opgerold in een grote plas bloed. Eric en ik besloten direct dat wij beide honden een thuis zouden geven. 

Tegen alle waarschuwingen in zijn wij in het diepe gesprongen, niet wetende, waar we aan begonnen. Een hond geschat op ruim 4 jaar, die nooit geen mensen, of daglicht had gezien, totdat Fermin haar met 38 andere honden in Leon van verder lijden gered heeft. 

Er is ons verteld, dat Donja de meest bange hond was van de groep. We kregen haar onder narcose mee naar huis, eenvoudig omdat zij niet te benaderen was. 
Wat een verschil met Lisa, zij was een probleemloze Greyhound. 
Thuis gekomen hebben we haar in een bench gelegd, maar het deurtje heeft nooit dicht gezeten. Zo had ze haar eigen huisje, in de hoop dat dit haar wat veiligheid gaf. 
Na vier dagen stopte het rillen van haar lijfje en het draaien van haar ogen en keek ze ons aan, als we Donja zeiden. 
Het bloed bleek van haar staart te komen. Die was ongeveer 6 cm kaal gevreten tot op het bot aan de punt. De hele dag lag ze opgerold met haar koppie verstopt. Als het 's avonds donker werd, kwam er pas wat leven in haar. 

Na een paar weken kwam ze zelf uit de bench en ging bij de andere hondjes op de bank liggen, zolang wij maar ver van haar af bleven. Ook haar behoefte deed ze op de bank, dus hadden we daar maar een groot zeil overheen getrokken. Maanden zijn er overheen gegaan, van wennen aan het daglicht en de zon, haar behoefte doen op een zeil op de grond, wat wij dan stiekum steeds een stukje richting de tuindeur trokken. In die tijd hebben Eric en ik heel veel steun en raad gekregen van de nu onze Stichting Greyhounds in Nood Nederland, die vrijwel direct nadat Donja bij ons was gekomen, door Resy was opgericht.

Donja is in de loop der jaren uitgegroeid naar een onvoorstelbare vrolijke hond, die de zon aanbad en haar behoefte netjes in de tuin deed. Voor ons was zij vrijwel een normale hond geworden. Na heel veel geduld en heel veel teleurstellingen, is zij toch uitgegroeid naar een heerlijke altijd vrolijke knuffelhond. Ze vroeg zelfs vaak om eens flink geknuffeld te worden. 

Zij, die bij het eerste streepje zon in de tuin lag, ze sprong en holde door het huis, één brok energie, eigenlijk tot het laatste toe. Angst was er eigenlijk niet meer, maar om aan een lijn mee naar buiten te gaan, daar heeft zij zich altijd tegen verzet. Dan sloeg de angst in volle hevigheid toe en werd de paniek zo groot, dat we dit op den duur maar opgegeven hebben. Ze wilde persé niet uit haar vertrouwde omgeving. 
Het niet lang van huis kunnen omdat dan Donja alleen was, is bij ons alle vier als vanzelf sprekend gegroeid. Waarom?? Eenvoudig, omdat we allemaal stapel op haar waren. Zij heeft ons zoveel liefde en blijdschap ervoor terug gegeven, dat alles vanzelf ging. 
Nu zij ons heeft verlaten, op 31 augustus, begrijpen we pas hoe ons leven om dat van Donja heeft gedraaid.
Maar één ding is zeker: spijt hebben we nooit gehad. Zij blijft voor ons zeer SPECIAAL!

Vriendelijke groeten,
Erik en Ina Venema

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.