In memoriam - Carmen

08 juni 2009 08:56

Carmen 1996 - 08.06.2009
De levensloop van een hele lieve en zachte hond.

Geboren is ze waarschijnlijk in Ierland, dit volgens iemand die haar oortatoeage bekeken heeft en bekend was met Greyhounds en de rensport. Waarschijnlijk is ze al als pup naar Spanje gegaan waar ze, naar wat we later aan reacties bij haar zagen, op de renbaan heeft gelopen. Dit is iets wat we zelf ook al vermoeden, want als ze voor de jacht gebruikt was, zou ze waarschijnlijk veel verwondingen aan haar huid hebben door het struikgewas. Ons meisje had slechts 1 klein wondje.

We hebben Carmen op 24.08.1999 in Roermond opgehaald, mijn man Gerard, dochter Winniefred, schoonzoon Ad en ik, Sannij. We kwamen met z’n vieren voor een teefje kijken bij Resy, waar net een transport uit Spanje was aangekomen. Wij liepen wat rond en mijn man, die haar eigenlijk voor zijn 86e verjaardag kreeg, zat op een balk. Mijn schoonzoon Ad ging temidden van de honden op z’n hurken zitten.
Er kwam een lieve zwarte hond naar hem toe, ze legde haar kopje op zijn arm en keek hem eens aan. Met andere woorden: "Neem mij maar mee, wij worden wel vriendjes". Het was liefde op het eerste gezicht. Toen de papieren getekend waren, hebben we haar mee naar huis genomen. Een rijke hond met niet 1, maar 2 huizen. Gezien de leeftijd van mijn man ( ikzelf ben 20 jaar jonger) is altijd afgesproken dat als er thuis ook maar iets was, we konden terug vallen op mijn dochter en schoonzoon waar we wekelijks kwamen en waar de hond net zo thuis was als bij ons.

Thuis gekomen bleek dat ze behoorlijk bang was, het heeft de nodige worst en koekjes gekost om haar liefde en vertrouwen te winnen.
Haar baasje, mijn man, is in november 2000 overleden op 87 jarige leeftijd, daarna hebben mijn dochter en schoonzoon mij en Carmen overal mee op vakantie genomen. Voordien was dit helaas niet meer mogelijk door de leeftijd en verzorging van mijn man.
We gingen naar Italië, Oostenrijk, Zwitserland en het Meckelenburgse merengebied en eiland R?gen in Duitsland. Voordat we R?gen bezochten zijn we eerst nog naar het UMC in Groningen geweest, Carmen lag toen in de auto in de parkeergarage onder het ziekenhuis. Dit was geen enkel probleem voor haar, het raam stond een stukje open en ze was al blij als mee mocht. Daar brachten we een bezoek aan mijn vriend Henk die sinds December 2006 mijn nieuwe echtgenoot is. Onderweg in Duitsland hebben we onderweg ergens overnacht waar ze helaas niet bij ons op de kamer mocht. Ze heeft toen de hele nacht op de binnenplaats van het hotel in de auto geslapen. Ook dat leverde geen enkel probleem op, met wat frisse lucht, vers water en haar eigen kleed. Wij sliepen slecht, keken iedere keer uit het raam naar de auto of alles goed was en waren dus vroeg wakker. Eerst Carmen halen, want ze mocht wel in het restaurant op de begane grond binnen, maar niet op de hotelkamers. Zij rekt zich lekker uit en kijkt ons aan of ze wil zeggen: "Moet ik nu al opstaan? Ik lag net zo lekker te slapen". Daarna eten en weer verder rijden en genieten van een heerlijke vakantie aan het strand van de Oostzee.

Mijn nieuwe echtgenoot werd ook haar nieuwe baasje en ook hij heeft haar de laatste paar jaar flink verwend, vooral met eten. Wij karbonade, zij ook, ze werd nooit overgeslagen. Maar vóór haar eten wilde ze eerst een toetje. ’s Morgens bij de koffie kwam ze naar de kamer, schudde zich uit, deed haar rek en strek oefeningen en begon dan te blaffen. Dit deed ze niet bij haar oude baasje. Toen hoorde je haar nooit, maar mijn huidige man heeft haar dit geleerd en dan kreeg ze een grote koek. Daarna kwam ze terug, blafte nogmaals en kreeg dan nog een klein koekje.
In 2004 kreeg ze een tumor in haar rechter oog. Hierdoor moest haar oogje verwijderd worden. Een zware operatie, maar gelukkig kon ze goed met 1 oog leven. Een paar jaar later werd het lopen moeilijker, kreeg ze het gauw benauwd en had ze een ruis op haar hart. Na het uitlaten moest ze dan eerst bijkomen voordat ze bij voorbeeld kon drinken.

Op maandag 8 juni heeft ze, na de koekjes ceremonie met het blaffen, eerst lekker op haar rug liggen slapen. Dat deed ze heel graag. ’s Middags uitgelaten en heerlijk gegeten. Om 15.50 uur wilde ze opstaan, jankte 2x, keek ons nog aan, want we kwamen meteen kijken waarom ze dat deed, ze zakte naar opzij weg, nog 3 diepe zuchten en ons meisje was er niet meer.
We hebben 10 jaar van haar liefde genoten en zij van ons. We missen haar heel erg en zullen haar nooit vergeten. Carmens eerste liefde was ook haar grootste liefde. “Ad”(en omgekeerd) Als we met haar bij Winniefred en Ad waren wat wekelijks gebeurde, waren wij niet meer in beeld en was ze steeds bij hem.

Ze heeft nu haar rust gevonden.

Sannij Wiegers

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.