Een week naar Scooby

20 juni 2019 11:35

Samen met Dineke in mei weer een week naar Scooby geweest om ons heerlijk tussen de vele honden te begeven. We hadden bewust gekozen voor 2 dagen extra voor het reizen, zodat we echt 7 dagen aan de slag konden bij Scooby.

Aan de slag bij Scooby als vrijwilliger betekent vooral poep scheppen, maar ook knuffelen, hier en daar een oog zalven en verder zien wat er op je pad komt. En dit jaar vooral voeren.

De woensdag dat we gestart zijn hebben we eerst een karretje in elkaar gezet om op die manier voer en andere spullen mee te kunnen nemen van paddock naar paddock. Dit karretje was een gouden idee van Dineke, want we hebben er zoveel gemak van gehad met het vele voer dat we gesjouwd en gedeeld hebben. We zagen wat opgetrokken wenkbrauwen langskomen, maar uiteindelijk vond iedereen het toch wel een handig dingetje. De laatste dag heeft Dineke het karretje geschonken aan vaste medewerker Nilcelio.

Tijdens de eerste dag rondlopen viel al op dat de paddocks behoorlijk "poepvrij" waren en dat was te danken aan een team vrijwilligers uit Slovenië. Zij waren er al een aantal dagen en hadden zichtbaar hard gewerkt. De laatste paar dagen zijn ze druk geweest met bijna alle honden een pipet tegen vlooien en teken te geven en ook meteen te ontwormen.

Wij hadden deze keer de binnenruimtes van paddock 1 t/m 4 niet onder onze hoede (vorig jaar wel) en hebben dus niet veel hoeven schrobben en schuren. We hadden dus tijd om op het gemak de paddocks en kennels na te lopen en naar de honden te kijken. Zo is er een groep bange mixhonden die al lang in Scooby zitten. Kans op adoptie is o.a. door die angst vrij klein en dat is jammer, want met wat tijd en geduld zullen deze honden zeker nog happy kunnen worden in het juiste gezin. We zijn met snoepjes in de paddock gaan zitten en sommigen durfden ze uit onze handen aan te pakken.

Wat ook meteen opviel is dat er heel veel Galgoreuen zitten. Prachtige leuke lieve knappe mannen!!! Jagers zullen teefjes misschien nog wat langer bij zich houden voor nestjes, maar helaas laten cijfers van GINN zien dat er meer teefjes dan reuen worden geadopteerd.... zelfs de helft minder reuen. Persoonlijk snap ik niet zo goed, want ik heb zelf 2 reuen en vang ook regelmatig een reu op. Tot nu toe zonder problemen. Ik heb zelf ook wel een voorkeur voor reuen, want de dames kunnen nogal eens kattig zijn. Sommige reuen zitten er dan ook al langer dan een jaar en ik heb er weer genoeg gezien die ik op zou willen vangen. Helaas kan dat niet zolang mijn huidige opvanger zijn Gouden Mandje nog niet heeft gekregen.... 

Je ziet in de paddocks soms al heel duidelijk verschil in karakter, maar ook in hoe groot hun rugzak is. Sommige honden zijn gewoon vrolijk, komen je meteen heel enthousiast begroeten, waar anderen je het liefst uit de weg willen gaan en onzichtbaar zouden zijn. Dat komt vaak voort uit slechte ervaringen met mensen en gebrek aan socialisatie. Tussen die uitersten zitten veel gradaties qua gedrag en angst. Sommige zijn met iets lekkers en wat tijd best snel bij je te krijgen, anderen laten zich zelfs met een hele lekkere snack niet verleiden tot contact. En waar ook rekening mee moet worden gehouden is dat een shelter als Scooby, ondanks soms de vele honden, voor de honden een prikkelarme omgeving is, geen auto's, fietsen, stofzuigers, spelende kinderen, geen dagelijkse dingen waar een hond in een huiselijke situatie mee te maken krijgt. Daardoor kan een hond bij aankomst in zijn/haar thuis banger zijn dan omschreven en verwacht. Maar andersom kan ook, dat een hond thuis minder bang is dan in de shelter. Dat is dus helaas nooit helemaal te voorspellen. 

We vonden het fijn om te zien er nu "maar" 300 honden zaten, want bijvoorbeeld net na het stoppen van het jachtseizoen kunnen er alleen in Medina al 600-650 honden zitten. Dan ook nog eens de katten, paarden, andere boerderijdieren en eigenlijk een handjevol vaste medewerkers die iedere dag alles maar weer voor elkaar moeten zien te boksen. Daarom zijn vrijwilligers die een weekje komen poep scheppen en schoonmaken, zo hard nodig.

Vorig jaar februari waren we er ook en toen was het vol! Dan zijn de honden sneller geprikkeld en snauwen meer naar elkaar, ze hebben meer honger en is de nood dus nog hoger om hulp te krijgen met dagelijkse werkzaamheden, maar ook met voeren en medische zorg. Ook dierenartsen die vrijwillig komen castreren en steriliseren zijn hard nodig.

Maar het is zeker niet alleen "ellende", want de honden in de paddocks hebben ruimte tot rennen en spelen. We hebben leuk spel gezien en dan geniet je van het feit dat de honden die mogelijkheid hebben. We hebben heerlijk geknuffeld met heel veel honden, groot en klein. Geprobeerd of er hier en daar eentje in een binnenzak of koffer paste om mee naar huis te nemen, maar helaas....

Iedere dag zijn we na het werken in Scooby voer gaan halen bij de Lidl en het huurautootje heeft het zwaar te verduren gehad met iedere keer zo'n 10 zakken voer. We waren echt superblij met het mooie bedrag van € 950 dat door veel mensen gezamenlijk is gedoneerd en ik heb me echt een breuk gesjouwd: bij de Lidl in de kar, daarna uit de kar in de auto, volgende dag uit de auto binnen het hek zetten, daarna naar de keuken of buiten klaarzetten voor gebruik om ze vervolgens nog een keer te tillen om mee te nemen voor het uitdelen aan de honden. Kon na die week echt geen zak voer meer zien. Hoe blij kun je zijn met online bestellen en het thuis laten bezorgen. Om even te illustreren hoe erg we met het voer regelen bezig waren: we liepen een keer weg bij de kassa van de Lidl met 2 volle karren voer en werden bij de auto ingehaald door mensen die ons er op attendeerden dat we ons doosje eigen eten bij de kassa hadden laten staan. De honden in Scooby hebben iig lekker gegeten van de brokken.

Eén ochtend kwamen we net aan bij Scooby toen iedereen met lijnen naar buiten kwam, want er waren een paar honden gespot in de buurt van de shelter. Wij dus snel ook lijnen gepakt en mee op zoek in de hoop dat... Helaas hebben we ze alleen maar in de verte zien lopen en hoorden we dat het ging om 3 honden van een jager die zelf hun eten regelden en daarna weer naar huis gingen. Ze worden al een jaar lang regelmatig gezien en dan worden steeds pogingen gedaan om ze te vangen, want ze steken diverse wegen over.

Zaterdag wilden we eerder vertrekken voor een bezoek aan Cobie, die de Residencia onder haar hoede heeft, maar op moment van vertrekken hoorden we dat er pups waren gevonden langs de weg waaraan Sccoby ligt. Er waren 2 dierenartsassistentes voor stage in Scooby en één van hen was een eindje gaan wandelen toen ze de Galgopups zag lopen. Ze is op haar knieën gaan zitten en zowaar kwamen ze naar haar toe. We hebben ze even opgepikt met de auto en deze 2 schattige galgomeisjes waren gered! Ze hebben meteen een pipet tegen teken en vlooien gekregen, want dat was wel hard nodig. Vooral de grootste van de 2 had veel teken in haar oren zitten. Ze werden geschat op 3,5 en 4,5 maand. Hopelijk vinden ze snel een thuis.

Terwijl wij wegliepen om naar Cobie te gaan stond er een auto voor het hek en kwam een mevrouw een Galgoreu brengen die niet meer kon lopen. Waarschijnlijk aangereden en dus een paar verwondingen. Tja, dan loop je toch nog even mee naar de kliniek.

Er was een dierenarts een hondje aan het castreren en ik werd gevraagd even een handschoen aan te trekken en te assisteren. Stond ik ineens met een paar "balletjes" in mijn hand.  Na de castratie heeft de dierenarts meteen naar de galgo gekeken en de verwondingen waren gelukkig oppervlakkig. Ze zijn helemaal goed schoon gemaakt en met een pincet werden er hele kleine stukjes vuil verwijderd. De wonden zijn gehecht en dat zag er allemaal goed uit, maar helaas werd later duidelijk dat er neurologisch toch wel een probleem was en dat de hond amper kon lopen.

De volgende dag lag er een grote reu in de kliniek met een enorm dikke schouder. De gedachte was: “aangereden” en ook hij is bekeken en behandeld waarna hij is overgebracht naar de kliniek in Valladolid. We hoorden later over hem dat hij niet was aangereden, maar een kogel in die schouder had en waarschijnlijk zijn voorpoot zou gaan verliezen. Hopelijk krijgt hij snel een goed thuis en kan hij gaan genieten van een fijn leven.

Er werd ook nog een oud klein Podencomannetje binnengebracht en dan breekt toch echt je hart om het beestje zo bang en in de war te zien. Zomaar afgedankt... Hoe "mensen" dat kunnen, zal ik nooit begrijpen!!

Zoals hierboven te lezen zijn dierenartsen en een kliniek hard nodig, want in zo'n grote shelter komen gewonde en zieke honden binnen, worden ze ziek, raken soms gewond of moeten steriel worden gemaakt. Vóór ons vertrek naar Scooby was er op Facebook een oproep voor goede benches om dieren na een operatie in te kunnen leggen en we hebben gezien dat die benches, zeker grote, nodig zijn.

We zijn 1 avond na een dag werken nog hard aan het poetsen geweest in een kamer naast de kliniek om daar wat zieke dieren onder te kunnen brengen en dus was het poetsen geblazen met bleek. We waren net voor 12 uur bij de camping en konden gelukkig nog met de auto het terrein op. Aan eten zijn we toen niet echt meer toegekomen, douchen en slapen waren harder nodig.

We hebben gelukkig ook honden zien vertrekken naar hun nieuwe thuis en er stond nog een transport op de agenda voor de vrijdag na ons vertrek. Dat is echt super om te zien!

Een week Scooby betekent dat je gedachten en gevoelens alle kanten op gaan: boos en blij, verdrietig en vrolijk, begrip en onbegrip, vlinders in de buik en verdriet om afscheid. Wij maken dat mee in die week en  verder op een afstand als je weer thuis bent. De mensen van Scooby en andere shelters maken het dagelijks allemaal mee, zij zitten er met hun neus bovenop en blijven die kracht vinden om door te gaan. Daar heb ik zoveel respect voor!!!

Ik zou wel een boek kunnen schrijven over deze week, maar ik ga nu afsluiten met alleen nog: alle donateurs bedankt voor het mogelijk maken van het kopen van zoveel voer, Piet (man van Dineke) bedankt voor de goede zorgen voor mijn Kaino, Henny bedankt voor de goede zorgen voor mijn Marlon en opvanger Semm en natuurlijk Dineke: bedankt voor de fijne, mooie, leuke , gezellige en emotionele week!! Volgend jaar weer???

Groetjes, Carin

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

2 maanden geleden geplaatst door Ria Hendriks-Geerkens

Dank je wel voor je mooie verslag Carin!

Ik kan me heel goed indenken dat een week werken als vrijwilliger bij shelter Scooby heel wat met je doet! De grote mallemolen van gevoelens die over en weer gaan! Verdriet, vrolijkheid, boos, blij, begrip en onbegrip, liefde, onmacht en pijn. Ik heb net als jij zoveel respect voor de mensen in de shelters die dit iedere dag opnieuw weer meemaken en zich ondanks alles toch belangeloos blijven inzetten. Daarvoor is heel veel kracht, liefde, empathisch vermogen en een groot warm hart nodig! Dit verdiend groot respect! Dit zijn voor mij de mooie mensen waar ik van houd zonder ze te kennen of ze te hebben ontmoet!
We hebben sinds 2001 acht prachtige windekinders mogen adopteren waarvan 4 ernstig getraumatiseerde hondjes! Dank aan al die geweldige mooie mensen in de shelters die ze gered en liefdevol verzorgd hebben! Als je een hondje adopteert, ongeacht zijn of haar rugzakje, dan haal je de grootste onvoorwaardelijke liefde en geluk in je leven die er maar kan bestaan!
Dat is mijn ervaring! Dus voor al die geweldige mooie mensen in de shelters, hartelijk dank voor jullie inzet en liefde voor al die hondjes!Telkens weer en iedere dag weer opnieuw! Jullie redden en verzorgen niet alleen deze hondjes maar jullie schenken ook samen met de hondjes heel veel liefde en geluk aan toekomstige baasjes! Chapeau, ik kan alleen maar heel veel van jullie houden!
Ria
Hendriks- Geerkens

2 maanden geleden geplaatst door Hanneke Zonjee

Carin... heel bijzonder!! Lieve groeten van Hanneke en Chris uit Portugal en vooral van onze Ludo!!!!Het gaat ontzettend goed met hem... wij en ook onze Babette zijn blij met hem!!!! Liefs Hanneke

2 maanden geleden geplaatst door Galgo Roedel

Wat een mooi verhaal over deze week van jullie in Scooby. Super!

2 maanden geleden geplaatst door Dineke Stroo

Natuurlijk Carin.
Ik hoop nog heel vaak samen met jou naar Scooby te gaan.